Mijn moestuin en ik

Verhalen over mijn moestuin als spiegel voor de wereld binnen en buiten mij.

Leer de natuur kennen en je leert God kennen

Laatst zag ik op een bank midden in de natuur de volgende tekst staan:

Leer de natuur kennen
en je leert God kennen.

Ik ben er letterlijk en figuurlijk op gaan zitten. Deze woorden raakten me diep.

Voor mij betekenen deze woorden dat God huist in alles wat is. De hele natuur, alle levende en niet-levende elementen op aarde, is doordrongen van het goddelijke. Wij mensen zijn deel van die natuur en daarmee eveneens uitdrukking van het goddelijke.

Als we naar de wereld kijken, zien we zowel ongerepte als gecultiveerde natuur. Het ongerepte willen we vaak in bezit nemen en beheersen. We willen het temmen, manipuleren en cultiveren.

Ik denk dat hetzelfde verschijnsel ook in onszelf zichtbaar is. In essentie zijn wij ongerepte natuur: een natuur die gewoon is zoals zij is, onvoorwaardelijk en daarmee goddelijk.

Net als in de wereld om ons heen hebben wij ook een gecultiveerde natuur. Onze opvoeding en cultuur hebben ons gevormd tot wie we denken te moeten zijn of graag zouden willen zijn. Dat leidt tot ideaalbeelden die niet overeenkomen met wie we werkelijk zijn.

Ik herken in mezelf gecultiveerde stukken natuur die verlangen naar hun oorspronkelijke ongereptheid, naar de wilde natuur in mij. Perfectionisme en controle zijn daar voorbeelden van. Door inzicht wordt zichtbaar wat niet langer bij me past, zodat ruimte ontstaat voor wat werkelijk bij mij hoort. Een proces dat zich ontvouwt zonder het zelf te moeten doen.

Maar hoe doe je dat?

Een gecultiveerd stuk natuur kun je terugbrengen naar zijn oorspronkelijke staat door het zijn eigen weg te laten gaan. Door het niet langer te willen beheersen en het met rust te laten. Je zou kunnen zeggen dat je het teruggeeft aan de grote Natuur.

Op dezelfde manier kunnen we omgaan met het gecultiveerde in onszelf. Ook dat deel mogen we laten zijn zoals het is, zonder het te veroordelen of te willen veranderen. Het gecultiveerde stuk natuur is er, maar we hoeven het niet langer te onderhouden. We mogen het overgeven aan onze diepere natuur, onze ware aard.

Door ons over te geven aan het goddelijke in onszelf kunnen we stap voor stap weer iets ervaren van onze ongerepte natuur. De natuur van onze oorspronkelijkheid, van wie wij in wezen zijn.

Voor mij is meditatie een manier om me te verbinden met mijn oorspronkelijkheid.

Wanneer ik mediteer op de mantra ik ben, kan ik soms heel even die ongerepte natuur in mezelf ervaren. Een natuur die is zoals zij is en waaraan niet gesleuteld hoeft te worden.

Ik nodig je uit om te mediteren op de mantra ik ben. Herhaal bij elke uitademing zachtjes de woorden ik ben.

Wees nieuwsgierig.

Jacqueline van Kester