Zaaien

Het is april — dé tijd om te zaaien.

Zaaien wekt in mij altijd een soort verlangen. Ik vroeg me af wat dat verlangen dan precies is. Ik heb er dagen op gemediteerd, tot ik het kon voelen in plaats van begrijpen.
Het is een diep verlangen om te groeien. Om mezelf te ontwikkelen. Om te worden wie ik in wezen al ben.

Voor mij staat zaaien gelijk aan groei. En groei begint altijd bij de basis: de aarde.
De aarde draagt ons. Ze is de grond van waaruit alles ontstaat.
Hoe steviger en vruchtbaarder die basis, hoe natuurlijker en krachtiger de groei.
Zoals rijke aarde mijn zaden voedt en mijn planten sterk en gezond laat opkomen, zo vormt ook onze innerlijke basis de bedding voor wie wij kunnen worden.

Daarom besteed ik zorg en aandacht aan die basis. Ik voed de aarde met compost, met leven, met alles wat groei mogelijk maakt.
De aarde voelt als een moeder: dragend, voedend, beschermend.
Maar zelfs een moeder kan de groei van haar kinderen niet afdwingen. Ze kan alleen de juiste omstandigheden scheppen. De rest gebeurt vanzelf.

En juist daar ligt de grootste kunst: loslaten.
Vertrouwen.
Vertrouwen dat alles zich ontvouwt zoals het bedoeld is. Dat alles wat gebeurt, hoe het ook voelt, bijdraagt aan onze groei.

Groei naar onze essentie.
Groei naar wie we werkelijk zijn.
Groei naar het Licht in onszelf.

Zoals mijn zaden, verborgen in de donkere aarde, hunkeren naar het licht, zo verlangt ook mijn ziel ernaar om te groeien naar het Licht in mij.